Reactoonz demo: wat doet een raster van 7×7 zonder winlijnen?
Het gedonder dat je mogelijk aan de horizon hebt vernomen, is geen stormloop van woeste beesten. Het is het geroezemoes over het clusterspel van Play'n GO. Ik speelde er 360 spins mee met een inzet van 50,00 om te zien wat dat geroezemoes waard is. Ik kan beamen dat het uiteindelijk zover is; in plaats van met winlijnen heeft Play'n GO een raster van 7×7 volgepropt met buitenaardse schepsels. De rondes lopen door zolang er nieuwe combinaties blijven vallen, en een aparte bonusronde is er niet. Dat is het goede nieuws, en het minder gunstige nieuws is dat de ontwikkelaar heeft besloten alles op cascades te zetten, in plaats van vaste lijnen te verstrekken om te tonen wat ze ermee kunnen uitrichten, zoals je zult merken.
Om dat uit te brengen, heeft Play'n GO een van zijn eigen concepten benut: het met schepsels bezaaide, bonte raster van Reactoonz. Die 49 posities geven clusters veel meer ruimte dan een gewoon raster van vijf rollen. Mogelijk is de opzet eenvoudig, maar gewoontjes was hij nauwelijks. Wat het spel ingewikkeld maakt, zit niet in het rekenen aan winst maar in de functies die eroverheen worden gelegd. Hoe heeft de clusteropbouw het spel dus op zijn kop gezet? In mijn 360 spins zat het antwoord in de uitschieters: één ronde van 103,0 keer de inzet tegenover lange stukken niets. Behaaglijk is de eerste impressie, maar iets om enorm laaiend van te worden biedt ze niet.
Aangenaam is het uitzicht wel, met een groene schijn over het buitenaardse raster. Het raster vult zich met eenogige wezentjes en grotere gehoornde types, en die twee families bepalen ook welke functie waarop ingrijpt. Dat is gangbaar in dit genre. Wie Aztec Clusters, Merge Up of Cygnus kent, weet ongeveer hoe de rust voor de eerste cascade voelt. Om te beginnen is het meest genoeglijke aspect de kalmte van een stilstaand raster. Zodra de eerste groep valt gaat het snel: symbolen verdwijnen, nieuwe zakken naar beneden en de teller loopt op terwijl je zelf niets meer hoeft te doen. Wanneer je echter op spin drukt, wordt die kalmte verpletterd door het tuimelen en verdwijnen van de symbolen dat gebruikelijk bij clusterslots hoort, en het spel slaagt erin een fijne verfijning ten opzichte van de gangbare lijnenslot te zijn, terwijl het ook een schoolvoorbeeld van een clusterslot is.
Achter de schermen beheert een zeer volatiel rekenmodel het spel. Dat merk je aan de verdeling: op 360 spins leverden 48 spins iets op, en vijftien daarvan bleven onder de inzet. Door een solide RTP van 96,51% wordt de hobbelige tocht enigszins gedempt, dus op statistisch vlak is allemaal tamelijk goed.
Van wat clusterbetalingen mechanisch verstrekken heeft Play'n GO volledig gebruikgemaakt. De inzet die je kiest is meteen de totale inzet, want er is niets om over lijnen te verdelen. Spelers krijgen een raster van 7×7 met buitenaardse symbolen, en geen enkele winlijn erboven. Op zoveel posities is het niet moeilijk om iets te zien gebeuren; het is moeilijker om er iets groots van te maken. Uit 5 of meer corresponderende symbolen die elkaar horizontaal en/of verticaal beroeren ontstaat winst. Diagonalen tellen dus niet mee, hoe verleidelijk zo'n schuine rij gelijke wezens er ook uitziet. Van een cascaderend symbolensysteem maakt het spel gebruik. Dat maakt van één spin een reeks kansen in plaats van één uitkomst. Wanneer er een winnende combinatie op het raster opduikt, zet dat een kettingreactie in gang. Sommige rondes stoppen na één stap, andere blijven doorvallen tot je het beginbeeld niet meer terugvindt. Daarbij worden de winnende symbolen weggehaald om de rest omlaag te laten tuimelen en de gaten op te vullen, en deze cascades gaan door totdat er geen nieuwe winnende combinaties meer opduiken en de volgende nieuwe spin kan aanvangen.
In het spel zijn de gebruikte symbolen anoniem en op voorkomen worden ze vermeld. In de praktijk onthoud je ze op kleur, en dat werkt sneller dan namen zouden doen. Ten eerste zijn er bij de start geen wilds op het raster te bespeuren; alleen via Fluctuation en de Quantum-functies duiken ze op. Wie op wilds wacht, wacht dus op een functie en niet op de val van de symbolen. Alle symbolen vervangen wilds, en zelf worden ze niet door de Quantum-functies geraakt. Dat maakt ze het enige stabiele element in een ronde waarin de rest kan worden gewist of omgezet. In grotere normal symbolen en kleinere one-eyed symbolen is de rest van de paytable opgedeeld. Verschillende functies grijpen maar op één van die twee families in. Vier corresponderende normal symbolen die in een vierkante vorm naast elkaar liggen vormen een Giantoonz. Dat is een van de weinige dingen hier die je op het raster kunt zien aankomen. Die laat elke winnende combinatie waar hij deel van uitmaakt dubbel betalen. Op spin 130 gebeurde dat en kwam de ronde uit op 17,0 keer de inzet, mijn derde beste van de sessie.
Aan de hoge kant krijg je het roze gehoornde, het groen gehoornde, het oranje gekroonde en het blauw gehoornde symbool, en de waarden schommelen sterk, van 0,1 keer de inzet voor vijf gele eenogige symbolen tot 750 keer de inzet voor vijftien of meer roze gehoornde.
| Symbool | Cluster | Uitbetaling |
|---|---|---|
| Roze gehoornd | 15 of meer | 750,0x |
| Groen gehoornd | 15 of meer | 300,0x |
| Oranje gekroond | 15 of meer | 150,0x |
| Blauw gehoornd | 15 of meer | 75,0x |
| Geel eenogig | 5 | 0,1x |
Het groen gehoornde symbool volgt met 300,0x voor vijftien of meer, het oranje gekroonde met 150,0x en het blauw gehoornde met 75,0x. Voor een clusterslot is tot nu toe alles vrij gangbaar. Bij vijf gelijke levert zelfs het roze gehoornde precies je inzet op, dus van kleine clusters word je hoogstens op de been gehouden. Hoe zit het met de features?
De Quantum Leap-meter bepaalt wanneer het raster wordt omgegooid
Nou, een feature-arme slot te zijn kun je Reactoonz er niet van betichten. Het aantal bewegende delen is eerder het punt van kritiek dan het gebrek eraan. De sleutel is de Quantum Leap-meter - bij winst laadt die op, en zegevieren met 25 symbolen voegt een willekeurige Quantum-functie aan de rij toe, tot maximaal 4 stuks. Op spin 45 laadde de meter vier keer op, en dat werd in mijn sessie de grootste ronde. Met verschillende regels en wisselende gradaties van verwoesting krijgen spelers 4 functies die in de rij kunnen aanbelanden:
- 3 tot 6 symbolen maakt Implosion wild, en alles wat eraan grenst vernietigt ze.
- Een wild snijdt Incision naar het centrum, en het trekt twee kruisende diagonalen die hetzelfde willekeurige symbool tonen.
- Alle one-eyed symbolen vernietigt Demolition, en alle corresponderende symbolen.
- Een willekeurig one-eyed symbool kiest Alteration, en alle corresponderende symbolen wijzigt het in een ander symbool.
Een vijfde lading van de meter voegt de Gargantoon toe. In 360 spins kwam die vijfde lading bij mij niet, dus de Gargantoon bleef weg. Zodra er geen winsten meer zijn, treden de opgestelde functies in werking. Je wacht daar even op: eerst drogen de cascades op, en pas daarna gaat de rij af. Wanneer ze allemaal zijn geactiveerd en er geen winnende combinaties meer over zijn, stopt de ronde. Vier functies achter elkaar kunnen het raster zo grondig omgooien dat er van de oorspronkelijke spin niets meer te herkennen valt. Bereik je aan het einde van de rij de Gargantoon, dan duikt er een wild van 3x3 op dat alle symbolen vervangt. Voor elke stap van dat monster cascaderen er nieuwe symbolen naar beneden om het raster te vullen. Bij elke cascade splitst het zich en verhuist het, eerst in twee wilds van 2x2, daarna in negen losse wilds.
Twee andere features kunnen spelers ook nog krijgen, Fluctuation en Instability geheten. Die twee lopen buiten de meter om en kunnen bij elke spin meedoen. Elke spin wordt één soort one-eyed symbool aangeduid als fluctuerend. Op spin 162 betaalde dat aangeduide symbool en liep de cascade achter de twee wilds door naar een groen gehoornd cluster, goed voor 12,0 keer de inzet. Aangeduide symbolen die in een winst terechtkomen laten 2 wilds achter, en bij elke eerste spin zonder winst kan de Gargantoon 4 tot 8 wilds op het raster laten tuimelen.
Reactoonz 2 demo: waarin verschilt het origineel van zijn opvolger?
Naast dat het rijk is qua features, is Reactoonz ook behoorlijk eigenzinnig qua opzet. Er is geen aparte ronde om naartoe te werken, en toch gebeurt er in één betaalde spin een hoop. Vaak is de eerste flirt van een ontwikkelaar met clusterbetalingen een voorzichtige aangelegenheid. Hier is de tweede gedachte juist geweest dat er nog een functie bij kon. Met deze release toont Play'n GO het tegendeel. Er kwam later ook een opvolger, Reactoonz 2; deze pagina gaat over het origineel. Niemand beweert dat het een simpel spel is. De eerste rondes gaan vooral over uitzoeken wat er nou precies met het raster gebeurde. Van het buitenaardse thema tot de anonieme symbolen, tot de Quantum-functies die de ronde overnemen zodra de cascades opdrogen: de eigen; sommigen zouden beweren lastige, optie heeft Play'n GO genomen.
Toch functioneert het op de manier waarop elk goed geconstrueerd clusterspel functioneert, de grafische vormgeving is solide, de animaties zijn vloeiend en de gameplay is gepolijst en degelijk. Het tuimelen leest goed en de functies blijven te volgen, ook als er vier achter elkaar afgaan. Voor rechttoe rechtaan clustergaming levert het de goederen. Wat het niet doet, is je iets laten beslissen: je kiest je inzet en de rest gaat van jou weg. Om het zware werk te verrichten leunen maximale winsten dus op de Quantum Leap. Een cluster van vijftien of meer roze gehoornde symbolen krijg je alleen als een functie het halve raster meehelpt. In mijn 360 spins bleef de teller daar ver onder. Van 25.000,00 zakte het saldo naar 22.630,00 bij een inzet van 50,00. Er viel op 48 spins iets te halen, de beste ronde leverde 103,0 keer de inzet op en geen enkele keer liet de Gargantoon zich zien, wat uitkwam op een opbrengst van 86,8%.
Uiteindelijk is Reactoonz technisch bekwaam om wat goed spelplezier te bieden. Het hoogste punt lag bij mij op 29.040,00 na spin 45, het laagste op 20.450,00. Als zodanig is er niets echt mis mee. Wie het rustige middenveld zoekt, zit hier verkeerd. Het is alleen jammer dat de droge periodes zo lang kunnen voortduren - het langste stuk was hier 44 spins achter elkaar zonder winst, en geen vrienden zal dat het ook bezorgen. Zo'n reeks, die van mij eindigde op spin 289, vraagt geduld en een saldo dat het uithoudt. Ach, bij de Play'n GO-studio's is de clusterbal nu uiteindelijk aan het rollen. Voor liefhebbers van cascades is dit een van de eigenzinnigste spellen in het genre, voor wie regelmatig iets wil zien vallen juist niet. De vraag is dus welke aanpak ze hierna zullen kiezen - terughoudend en vergetelijk, of iets origineler?